Een beknopte geschiedenis van carnavalsvereniging de Pedaalridders.
    
Begin jaren 70 van de vorige eeuw koerste een Doenraadse jongen, Huub Penners,redelijk succesvol bij de amateurs van de Nederlandse Wielren Bond.  Enkele bewoners van Doenrade besloten toen om een supportersclub voor Huub op te richten en in 1971 werd wielercomité ‘de Pedaalridders’ statutair vastgesteld. De vereniging organiseerde, onder auspiciën van de NWB, een jaarlijkse wielerwedstrijd,  de ronde van Doenrade. Met de opbrengst van de eerste wielerronde werd er voor Huub een nieuwe racefiets gekocht. Helaas moest Huub Penners het peloton na enkele jaren vaarwel zeggen, omdat er in het bedrijfsleven toch meer carriere mogelijkheden voor hemlagen. De wielerronde van Doenrade werd nog tot 1991 georganiseerd, maar is daarna opgeheven wegens onvoldoende publieke belangstelling. De racefiets van de Pedaalridders heeft Huub nog lange tijd gebruikt.











Om de opbrengsten van de wielerronde na het stoppen van Huub Penners toch zo goed mogelijk aan te wenden, werd er in 1974 besloten om het kinder karnaval te ondersteunen.
Er werden in Doenrade door verschillende verenigingen wel al diverse feesten en bals rondom karnaval georganiseerd, maar een optocht had Doenrade niet. Een jeugdprinsje werd er op de toenmalige kleuterschool gekozen. Dit was dan een prinsje voor één dag. Het prinsje werd getooid met een laken en een papieren steek.

De eerste jeugdprins van de Pedaalridders werd zo ook nog gekozen. Juffrouw Mia had een boon in een cake verstopt en degeen die de boon in zijn plak vond werd prins karnaval.














De eerste jeugdprins, in 1975, was de zes-jarige Larry Rademakers uit de Kluisstraat.
De Pedaalridders starten met de organisatie van een karnavals-optocht: De klusjesmannnen onder de Pedaalridders bouwden een prinsenwagen, een cape werd genaaid, een prinsen steek gekocht en het jeugdkarnaval was een feit.
Om het karnaval te bekostigen werden er, naast de wielerronde, kienavonden en loterijen georganiseerd. Ook organiseerden de Pedaalridders het Ouwt Menkesbal (het ouwt Wieverbal was voor de voetbalclub).

De prinsenwagen werd aanvankelijk gebouwd in een werkplaats van garage de Uiver. Later moest de vereniging, wegens plaatsgebrek aldaar, uitwijken naar de schuur van Jan Hermans.
Aangezien deze schuur niet verwarmd was, was het af en toe best afzien en improviseren. Bevroren papier maché en/of latex, een wagen die pas definitief afgemaakt werd op zaterdagmorgen, omdat de afmeting niet op de schuur paste, de Pedaalridders wisten precies wat Paul en Leo verwoorden in hun karnavals sjlaager “ Twie moal aafgezaeg”.
Wegens gebrek aan accommodatie en werkkracht werd in 1995 besloten om de prinsenwagen voortaan te huren.

De prinsverkiezingen waren lange tijd een formaliteit. De kandidaten, dat waren er in de beginjaren best veel, kwamen rond Sinterklaas bijeen in het trefcentrum en met een soort sinterklaasversje werd de prins, toen alleen nog onder jongens, uitgeloot. Het zaakje was in een half uurtje gepiept. De laatste jeugdprins die op deze manier werd gekozen was de prins van 1991. Deze prins heeft vanwege de golfoorlog echter nooit geregeerd.(noot)
In 1992 besloten de Pedaalridders om de prinsverkiezing toch iets feestelijker aan te pakken. Men maakte er een feestmiddag van, waarbij de Prins weliswaar nog uitgeloot werd, maar er werd toch een ceremonie omheen gebouwd, waarbij de prins tevoorschijn kwam uit een speciaal decorum. Na de prinsverkiezing werd de middag dan nog gezellig voortgezet met Deejay of Zaate Hermenie.

(Noot) De Perzische Golfoorlog was een oorlog in 1990 en 1991 waarbij Irak aanvankelijk Koeweit binnentrok en veroverde, vanwege een olie- en grensgeschil.
Een door de Verenigde Staten geleide internationale coalitie, met mandaat van de Verenigde Naties (VN) verdreef het Iraakse leger later weer uit Koeweit. De Amerikaanse invasie begon op 16 januari 1991 en de oorlog heeft uiteindelijk tot 27 februari van dat jaar geduurd.
Welke sentimenten er precies gespeeld hebben weten we niet, maar vanwege deze oorlog werden in 1991 de meeste karnavals aktiviteiten in Limburg afgelast. Hierdoor komt het aantal Prinsen Karnaval voor de meeste verenigingen niet overeen met de bestaansjaren.


Het kienen en het Ouwt Menkesbal waren in de loop der jaren, wegens tanende belangstelling opgeheven, maar in 1993 besloot men toch, omdat de verenigingskas na het wegvallen van de wielerronde begon te slinken, een revue / zitting te gaan organiseren. De Doonderse Sjpasoavend was geboren.
De eerste Sjpasoavenden liepen, vanwege het tijdstip, ergens in januari, niet zo geweldig.
Vanaf 1995 werd de Sjpasoavend verplaatst naar de vrijdagavond voor karnaval en dit was een gouden greep.
De Doonderse Sjpasoavend, is inmiddels een mooie traditie en de optredende artiesten hebben ieder jaar weer een dankbaar publiek aan de mensen uit Doenrade en van ver daarbuiten. Pieter Witlox heeft deze sjpasoavend de eerste 22 jaar altijd goed geregeld en inmiddels heeft hij de organisatie overgedragen. Wij zijn Pieter zeer erkentijlijk en bedanken hem voor zijn toewijding en inzet voor de  Doondesje Sjpasoavend. 

Konden in de beginne alleen jongens zich kandidaat stellen voor jeugdprins, in 1997 sloeg de emancipatie toe in Doenrade. Omdat het aantal kandidaten onder de jongens ieder jaar minder werd, besloten de Pedaalridders, mede op aandringen van Pam Pieters, om ook meiden de gelegenheid te geven mee te dingen naar de positie van jeugdprins(es). En laat die Pam gelijk dat jaar het winnende versje trekken en zo als eerste jeugdprinses over het "Gruuëtsje Gekke Rieëk” gaan regeren!
De meiden bleken sowieso gelukkiger in het lot, want ieder jaar dat er een meisje meedeed met de loterij won deze. Zo kreeg men vier jaar achter elkaar een prinses, wat in 2001 pas werd doorbroken door prins Michel I (Breukers), omdat er toen geen meiden meelootten.

In de eerste decennia waren de Pedaalridders tijdens het karnaval herkenbaar aan een bolheudje. Verder was er geen officiele kledij. Begin negentiger jaren van de twintigste eeuw, werd het bolheudje vervangen door een steek en werd er een donkerkleurig pak gedragen, echter nog geen uniform kostuum.
In 1997 werd er bij Hendrikx in de uitverkoop voor alle bestuursleden gelijke donkerblauwe pakken gekocht.
In 2003 besloten de Pedaalridders om, met gewone leden naast de bestuursleden, een raad van elf te formeren. Ieder raad van elf lid schafte zich een smoking aan bij dezelfde groothandel en er werd een sponsor gevonden voor nieuwe steken. Er werd een logo ontworpen voor eigen medailles en zo groeide de vereniging alweer een beetje groter.
In 2003 vond er ook de eerste karnavalsmis en aansluitende prinsenreceptie plaats.

En in 2004 voltrok zich de laatste revolutie. Naast de jeugdprins(es) kozen de Pedaalridders ook een volwassen prins. En de eerste volwassen prins werd de vader van de eerste jeugdprinses: Jan I (Pieters).
Een andere nieuw evenement van de Pedaalridders is het “Krisbeumkestreffe” begin december. Sinds december 2003 worden er, bij een gezellige kerstsfeer, kerstbomen en wafels verkocht, uiteraard ter versterking van de verenigingskas, maar meer nog voor de gezelligheid. Sinds december 2006 werdt dit krisbeumkestreffe gecombineerd met de kerstmarkt van de carnavalsvrienden “de Zeute Inval”. Wegens tegenvallende bezoekers en verkoop de laatste jaren zijn we met het krisbeumkestreffe gestopt. 

Zoals u ziet is carnavalsvereniging de Pedaalridders een vereniging in beweging.
Laat ons hopen dat deze geschiedenis nog een heel lang vervolg moge hebben.